25 novembro 2019

Sés: "Non son fada"





Que as nenas canten Non son fada para min é o orgullo máis grande. 
Recuperamos parte da entrevista de Praza do venres 29, decembro 2017, feita por Montse Dopico:
 Pensar que puiden axudar dalgunha maneira a que unha nena se plantee temas como a igualdade, ou a xustiza en xeral: de xénero, de raza, de idioma, do que sexa, é o máis que podo pedir. Que abran as súas mentes a todo iso dáme, ademais, esperanza en que sexan adultas que cuestionen, que critiquen, que loiten polos seus dereitos. Ese é o pago máis valioso que podo ter polo meu traballo.
Pertence ao Álabun Readmirando a condición, do seu primeiro traballo, ‘Admirando a condición’, e da nova versión completa, con novos arranxos e con todas as cancións gravadas de novo. (...) Pasaron seis anos eCon Sés segue admirando a condición e protestando ante a mentira ou a inxustiza. -





Non son fada nin princesa
Se teórica é a causa,
práctica é a consecuencia.
Non quero asumir ausencias
nin chorar para partir.
Comer e deixar que comas,
vivir e deixar que vivas,
loitar se a loita é precisa
e rir se é preciso rir.

Non son fada nin princesa a quen mirar.

Non sei cobrar cando estimo
nin dou se non quero dar,
quero falar e falar
sen dar nada por ouvido.
Camiñar cos pés no chan
negar deuses asasinos,
non crer sen ver, dubidar,
confiar só nos sentidos.

Fanme rir porcos de pé,
contemplo olvido e memoria.
Só forxa patrias a historia,
fabríqueas quen quixer.
Cuspo enriba do papel
que mutile a identidade,
viro as costas ás vaidades,
deséxolle a morte aos reis.

Sés: "É igual que hai cen anos. Calquera muller que non sexa submisa, molesta"

 


20 novembro 2019

QUEREMOS SABER... PARA EDUCARNOS NA IGUALDADE

QUEREMOS SABER... PARA EDUCARNOS 
NA IGUALDADE

 Glosario de termos
Feminismos: movemento teórico, social e político que busca, desde diferentes formas, rachar coas desigualdades e inxustizas relacionadas co sistema sexo-xénero. Noutras palabras, busca a igualdade entre as persoas, o que supón unha toma de conciencia colectiva e a súa mobilización para transformar a sociedade.

Sexo: Habitualmente fai alusión á herdanza xenética que forman as persoas con certas anatomías e aspectos, unha vez máis dividíndonos en dúas opcións, home e muller. Na actualidade, esta perspectiva sobre o sexo está sendo rebatida, xa que non é posible afirmar que o sexo exista separado da cultura. Ademais, hai constancias de que hai diferentes culturas na que non existen só dous sexos.

Xénero: Termo utilizado para delimitar o que entendemos por masculino e feminino. É a construción cultural que fai unha sociedade nun momento histórico e cultural determinado a partir das diferenzas coñecidas como sexo, que no noso caso se dividen en dous.

Identidade de xénero: Fai referencia á identificación co sexo asignado no nacemento e que confronta co que se espera socialmente, tipicamente dentro de dúas opcións: muller e home. Se a persoa non se identifica co sexo asignado, será “trans” e se se identifica co sexo asignado, esta persoa será “cis”.

Transexual: É un termo de orixe médica que diagnosticaba un comportamento de xénero atípico. Hoxe úsase para referirse ás persoas que se desmarcan do xénero que se lles asignou ao nacer. Son persoas que cruzan as fronteiras que son construídas pola súa cultura para definir os patróns que son propios para os homes ou para mulleres. Como identidade, engloba unha heteroxeneidade de experiencias de persoas transexuais, transxéneros, e outros termos que sinalan a transgresión das normas de xénero binarias.

Estereotipos de xénero: Son aqueles que crean expectativas sociais, actitudes, roles que atribuímos a un grupo determinado, neste caso, ao colectivo de homes e de mulleres.

Roles de xénero: Sons construcións culturais da nosa sociedade que esperan das persoas certos comportamentos. Asignan aos homes a masculinidade e as mulleres a feminidade, para o caso das sociedades occidentais. Non todas as culturas perciben os mesmos roles de xénero, nin son necesariamente fixos, nin están ligados á lóxica binaria (muller/home).

Heterosexismo: Consiste en asumir a heterosexualidade como a orientación social maioritaria e normalizada. É o motor da transfobia e da homofobia desde as que se considera que o castigo á transgresión dos roles de xénero tradicionais forma parte inherente da aprendizaxe social.
 
FONTE: Contra a violencia machista, UNIDADE DIDÁCTICA para traballar nas aulas de SECUNDARIA o 25N. (ASPG E CIG-ENSINO)

POESÍA CONTRA A VIOLENCIA

POESÍA CONTRA A VIOLENCIA
 

NADA foi suficiente
roubaches o que ninguén che deu
para logo matarme
e non foi suficiente

usaches o meu corpo
e despois liberaches este río de sangue
para afogarme nel
para matarme
e non foi suficiente
porque entón golpeaches
con saña
reincidente
este rostro desfeito
para que ninguén vise o terror
cristalizado
nas pálpebras abertas
e non foi suficiente
que a boca e os ollos xa non puideran dar
noticia do meu nome
non era suficiente
e non foi suficiente
borrar a vontade
a vida
borrar a identidade
que fora testemuña
non era suficiente e
un a un
un
a
un
cortaches cada dedo
cada uña cortaches
as uñas que gardaban as probas do teu crime

e non foi suficiente
e non foi suficiente
e non foi suficiente
porque prendiches lume ao que de min quedaba
ao que de min quedaba
para que non quedara
nada
nada do que eu fora
teimaches en borrarme
anularme
desaparecerme

e non foi suficiente
e non foi suficiente


                      Marta Dacosta, De Acuática alma, 2011, Edicións Espiral Maior.

CURTAS CONTRA A VIOLENCIA MACHISTA

10 salas e cineclubs galegos únense nunha proxección conxunta de curtas contra a violencia machista:

Unha proxección conxunta das curtametraxes '16 de decembro' (Álvaro Gago) e 'Suc de síndria' (Irene Moray) acompañará os actos do 25-N Día Internacional da Eliminación da Violencia contra a Muller en Galicia. As dúas pezas, que tratan distintos aspectos desta problemática, poderán verse nas pantallas dos cineclubs Lumiere (Vigo), Cangas, Carballiño, Valle Inclán (Lugo), Padre Feijoo (Ourense), Os Papeiros (Chantada) e La Lanterna (Viana do Bolo), e tamén nos cines Numax (Santiago), Dúplex (Ferrol) e Minicines Central (A Estrada).

O proxecto, financiado pola Federación de Cineclubs de Galicia (FECIGA) para os seus asociados, é unha iniciativa de Elena García Román, vicepresidenta da Federación de Cineclubs e delegada da Asociación de Mulleres Cineastas e Medios Audiovisuais (CIMA). "A idea naceu despois de ver ‘16 de decembro’ no Festival de Locarno.
As proxeccións comezaron xa o pasado venres 15 no Cineclube Carballiño (Auditorio Manuel María) e continúan este xoves no Clube cultural Valle Inclán de Lugo (ás 20.00 horas no Auditorio Vello Carcere). O domingo 24 realizarase no Cineclube A Lanterna de Viana do Bolo (ás 20 horas na Casa da Cultura). E xa o luns 25 nos restantes cineclubs (con entrada de balde) e nas tres salas privadas que participan na iniciativa.

As curtas

  • ‘16 de decembro’ (14 minutos) é unha curtametraxe do director vigués Álvaro Gago, estreada este ano no prestixioso festival suízo de Locarno, cun percorrido posterior que inclúe a SEMINCI de Valladolid, o AFI Fest de Os Ánxeles ou o Gouna Film Festival de Exipto. A peza recibiu xa 11 premios en distintos certames, entre eles o Festival Internacional de Cine Curtocircuíto de Compostela. Na curta, Lucía, de vinte e cinco anos, sae de adestrar a balonmán e vai buscar ao seu irmán en moto baixo as luces dunha cidade que cre coñecer.
  • ‘Suc de Síndria’ (22 minutos) está nomeada aos EFA (European Film Awards) e estreouse na 69 edición da Berlinale onde comezou unha xira chea de éxitos que a levou a exhibirse en festivais tan importantes coma Toronto, Chicago, Londres (BFI), Melbourne ou BAFICI (Bos Aires). Na curta, Bárbara e Pol vanse uns días de vacacións. Co apoio de Pol, no medio da natureza, entre bágoas e risas, Bárbara aprende a soltarse, sandar vellas feridas e redefinir a súa sexualidade.
  • FONTE: https://praza.gal/cultura/10-salas-e-cineclubs-galegos-unense-nunha-proxeccion-conxunta-de-curtas-contra-a-violencia-machista

25 N: Día Internacional da Eliminación da Violencia contra a Muller

 25 N: Día Internacional da Eliminación da Violencia contra a Muller

As violencias de xénero son unha das formas de expresión das opresións derivadas das relacións do sistema sexo-xénero. Historicamente, elas estableceran relacións de poder desiguais entre mulleres e homes na nosa sociedade, levando as mulleres a unha situación de subordinación respecto ao xénero masculino. Polo tanto, é unha problemática na que todas as persoas estamos implicadas.
As violencias e desigualdades de sexo-xénero exprésanse de diferentes maneiras nos máis diversos espazos, porque elas aséntanse en pautas culturais, nos costumes e nas tradicións que aprendemos desde que nacemos. O ámbito educativo non está exento desas violencias. Alí tamén atopamos uns espazos que son ocupados de maneira desigual, os xogos reproducen estereotipos, así como a linguaxe e determinadas condutas sexistas. Tamén nos atopamos con actos ou ameazas de violencia sexual, física ou psicolóxica que poden ser explícitas ou non, e ir máis aló das paredes do centro educativo. Pero os centros educativos tamén poden ser un espazo estratéxico para traballar na prevención das violencias.
É preciso camiñar neste sentido para que consigamos construír sociedades máis xustas.
 
FONTE: Contra a violencia machista, UNIDADE DIDÁCTICA para traballar nas aulas de SECUNDARIA o 25N. (ASPG E CIG-ENSINO): https://www.cig-ensino.gal/files/Documentos/25N/2019UD25NSecundaria.pdf



 

09 novembro 2019

HUMOR DO BICHERO E REFRÁS... POLO SAN MARTIÑO TERÁS


O San Martiño, o día 11 de Novembro, marca en certo xeito a entrada no inverno. E,
tradicionalmente, o Dia dos Magostos. Tamén marca o arranque das matanzas caseiras do porco, un ritual moi arraigado  na Galicia rural e que agora volve a ter pulo. De aí os ditos popular: "A todo porco lle chega o seu  San Martiño", "Ao chegar o san Martiño, mátase o porco e próbase o viño", "Se no Samartiño non matas cocho ou año, coa fame levarate o diaño" ou  "No mes dos mortos mata os teus porcos"











Capitão Carvalho e os vingadores galegos

Capitão Carvalho e os vingadores galegos




CASTELAO, MURGUIA, PAZ ANDRADE, OTERO PEDRALHO, ROSALIA DE CASTRO, VILAR PONTE, EDUARDO PONDAL, GUERRA DA CAL, JENARO MARINHAS DEL VALHE, JOAO VICENTE VIQUEIRA, ISAAC ALONSO ESTRAVIS

Regueifa na Madeira: Alba Maria e Emanuel Coelho

Alba, da Galiza, Emanuel Coelho, dos Açores, e Juan Oliveira, da Madeira. No Encontro de Repentistas de Santa Cruz. 2019.


Scórpio de Ricardo Carvalho Calero

Esta novela longa do profesor Ricardo Carvalho Calero foi publicada na súa primeira edición por Sotelo Blanco (Santiago, 1987) e desde a súa aparición xa foi obxecto de numerosas reimpresións. A este éxito editorial non son alleos feitos como a concesión do “Premio da Crítica Española para narrativa en galego” na convocatoria do ano 1988, ou a extraordinaria acollida que tivo a obra entre o público lector e a crítica especializada. Sen ir máis lonxe, na entrada da GEG, Kathleen N. March considera que Scórpio é a súa obra maestra.Tres décadas máis tarde, a Através Editora publica de novo o libro.


TÍTULO: Scórpio
AUTOR: Ricardo Carvalho Calero

Trátase dunha novela ambiciosa e de delongada elaboración que, a partir de elementos claramente autobiográficos, constrúe o relato dunha época histórica perfectamente delimitada. Este período abrangue os vinteoito anos da vida de Rafael Martínez Pinheiro, alcumado “Scórpio”, desde 1910 ata 1938, deténdose principalmente nos anos da República e da Guerra Civil. O antes e o despois extradiexéticos son a penas referencias tanxenciais á narración. A historia transcorre nun espacio igualmente ben preciso, concretamente nas cidades de Ferrol, Santiago e Salamanca na primeira parte, e na segunda coa acción localizada en Madrid, Valencia, Andalucia e Barcelona. Así pois, Scórpio ocúpase dunha importante etapa histórica para o noso País, aquela que vai desde principios de século ata a guerra civil española, sempre desde a perspectiva do propio biografiado, retratando a sociedade da época, as familias, as mulleres, os costumes universitarios e ata chegarmos aos aspectos parciais do conflicto bélico.
A novela tamén é útil para coñecermos o período que vai desde a infancia ata o remate da guerra civil española na vida do propio Carvalho. O propio autor, e á vez grande crítico literario, confesa que a novela é unha verdadeira saga, unha verdadeira narración épica que presenta o destino da xeración que fixo a guerra. Tamén engade que non se trata dunha novela autobiográfica no plano formal, senón dunha novela heterobiográfica, por seren os biógrafos de Scórpio persoas exteriores ao propio personaxe. Con todo, Carvalho admite que hai moitos aspectos autobiográficos no personaxe principal, sobre todo na narración das escenas de guerra en Madrid, pero tamén os habería en Salgueiro en relación coa súa actividade universitaria, ou en menor medida en personaxes como Barreiro e Casado, e inclusive habería cousas do autor en case tódolos personaxes masculinos e femininos que aparecen na novela.
A novela tamén podería ser interpretada desde unha perspectiva sociolóxica debido á impresionante galería de personaxes, ambientes e situacións que literaturiza. Ou nunha clave mítico-simbólica, podendo apreciar a historia de Scórpio como unha viaxe heroica en tres partidas, as dúas primeiras a Santiago e a Salamanca, con regreso, e a terceira sen regreso en dirección ao oriente mítico, ao leste, Madrid, Valencia, Andalucia e finalmente Barcelona (indicios suficientes para autorizar esta lectura simbólica do proceso heroico-tráxico do pobo galego).

AGAL


Associaçom Galega da Língua (AGAL) é umha associaçom sem fins lucrativos, legalmente constituída em 1981, que visa a plena normalizaçom do Galego-Português da Galiza e a sua reintegraçom no ámbito lingüístico a que historicamente pertence: o galego-luso-brasileiro.
Clique nos itens de cima para ter mais informaçons.

Reintegracionismo

O Galego-Português, na Galiza denominado Galego e internacionalmente conhecido como Português, é a língua própria de Galiza, Portugal e Brasil, sendo também língua oficial em Angola, Moçambique, Cabo Verde, Guiné Bissau, São Tomé e Príncipe, Timor Lorosae…, comunidade lingüística internacional conhecida como Lusofonia (também Galegofonia ou Galego-Lusofonia).
Na actualidade, porém, e no território da Galiza, nom é oficialmente reconhecida a identidade internacional do galego, ao mesmo tempo que avança a perda de falantes. A AGAL nasceu em 1982 para continuar o trabalho iniciado polo galeguismo histórico no sentido de recuperar o reconhecimento da unidade e os usos da nossa língua. Isto é, por outras palavras, o reintegracionismo.

Professor Ricardo Carvalho Calero (Ferrol, 1910 – Compostela, 1990). LETRAS GALEGAS 2020.

«Do mesmo jeito que os diferentes dialectos do castelhano se escrevem coa mesma ortografia, ainda que a pronúncia andaluza, por exemplo, difere consideravelmente da burgalesa, caberia umha ortografia unificada para o ámbito galego-português, ainda que um falante compostelano, um falante lisboeta e um falante evorense manifestem tamém as suas peculiaridades na pronúncia»
(De ortografia galega, A. C. Francisco Lança (Ribadeu), Dez anos de cultura galega, 1982).

No castelo de Luna, aló nos montes,
o real prisioneiro aferrollado
quer morrer, e morrer quer, o coitado,
con cadeas que á groria foron pontes.
Día aquil sen mañá i enchento de ontes.
Ribadavia souril, Avia loubado…
Cabaleiros, besteiros no fousado…
Balbor de Deus no gurgullar das fontes…
Ai, adéus… De unha vida – treboada
de courazas e pó, elmos e croas,
súpeta e deloirante cabalgada –
Fican os ferros sós, as chagas soas,
e unha morna saudade aluarada,
rei da saudade, que ao teu reino voas.
R. Carvalho Calero, Morte do Rei don García, 1954*

Infamia de Ledicia Costas

TÍTULO: Infamia.

 AUTORA: Ledicia Costas.

EDITORIAL: Xerais

SIPNOSE:

Emma Cruz é avogada e profesora de Dereito Penal. Trasládase a Merlo para impartir clases na Universidade, sen saber que ese lugar está marcado pola desgraza. A súa chegada coincide co 25 aniversario da desaparición das irmás Giraud, dúas nenas ás que semella que tragou a terra. Emma axiña descubrirá que os habitantes de Merlo gardan segredos inconfesables, algúns deles imposibles de dixerir. Que foi das irmás Giraud? Están mortas? Se é así, quen as asasinou? Onde están agochados os seus corpos?Infamia é un thriller psicolóxico onde nada é o que parece. Unha novela de ritmo vibrante que agarra o lector e o conduce aos sumidoiros da condición humana. Unha historia de amor, odio e loucura. Fiel á súa escrita, Ledicia Costas é quen de explorar o máis recóndito da alma humana ofrecéndonos unha novela poderosa e adictiva.

Os días felices de Benvido Seixas: Eduard Velasco

 TÍTULO: Os días felices de Benvido Seixas.

 AUTOR:Eduard Velasco.

 EDITORIAL: XERAIS

 Sinopse:
Bienvenido queda sen tabaco e acaba nun centro sociocultural contrario aos seus intereses de clase. Un home coma el nunca entraría nun sitio coma ese, pero tampouco acabaría pasando a noite con Mariña, a camareira activista que lle serviu a primeira copa de moitas. Desenfreados pola paixón, durante un ano viaxarán por Galicia (das Rías Baixas ao Courel), explorarán os límites dos corpos e as fronteiras das súas conviccións e xogarán coas identidades ata transformárense en persoas insospeitadas nas súas vidas anteriores, para incomprensión e hilaridade do seu círculo máis próximo. Pero quen non estaría disposto a traizoar a memoria familiar para seguir a chamada do desexo? "Os días felices de Benvido Seixas" é unha novela retranqueira, irónica, divertidísima, que enreda cos tópicos da cultura galega para facer un brinde a favor do humor.

Crean un videoxogo baseado no roubo do Códice Calixtino

Crean un videoxogo baseado no roubo do Códice Calixtino.

Estudantes de Comunicación e Telecomunicación da UVigo colaboran nun traballo inspirado nun relato do escritor e profesor Miguel Anxo Fernández (o detective Frank Soutelo investiga o roubo do Códice Calixtino. Este personaxe será o protagonista de Timo Calixtino).



Serán preto de 20 alumnos e alumnas de cinco materias dos graos en Comunicación Audiovisual, Publicidade e Relacións Públicas e Enxeñaría de Tecnoloxías de Comunicación participan na iniciativa que por terceiro curso consecutivo promove o grupo de innovación docente ComTecArt (Comunicación, Tecnoloxía e Arte) co propósito de achegar ao alumnado aos procesos de traballo da industria do videoxogo. Este novo proxecto sucede ao impulsado o ano pasado coa novela Apocalipsis Z, de Manel Loureiro, e A viaxe do Elefante, en colaboración coa Cátedra Internacional José Saramago da Universidade de Vigo.
As fases do proxecto: o alumnado de Videoxogos, comunicación e desenvolvemento, do grao en Comunicación Audiovisual, responsabilízase “da parte de narrativa” e ideación do xogo, debendo presentar ao remate da materia o deseño completo do xogo. Os estudantes de Tecnoloxía multimedia e computer graphics, Produción audiovisual e Programación de sistemas intelixentes, do grao en Enxeñaría de Tecnoloxías de Telecomunicación, “céntranse na parte de programación”. Os tres equipos suman así mesmo estudantes da materia Comunicación alternativa: medios virtuais e novos soportes publicitarios, do grao en Publicidade e RRPP, “que achegan todo o que é o uso de redes sociais, blogs e outra serie de ferramentas para comunicar todo o que están facendo os grupos”. Exercendo nese senso como a axencia á que recorrería unha produtora real, este grupo de estudantes encargouse tanto de renovar a web do proxecto como de xestionar as redes sociais desta iniciativa.