18 febreiro 2018

8 de MARZO, FOLGA FEMINISTA

VERDEGAIO FEMINISTA


As penurias que pasaron
as nosas antepasadas,
non as imos aguatare
¡esta loita está gañanada!

Fóra o patriarcado da nosa nación,
 se loitamos xuna na erradicación,
este 8 de marzo non vaias currar,
 secuenda esta folga faite resespeitar.

Vai tu, vai tu, vai ela, polas que xa non berran
Vai tu, vai tu, vai ela, polas que xa non berran

E do meu gosto e da miña condición,
 o extermiño do machismo ¡esa é a nosa rebelión!

 Vai tu, vai tu, vai ela, polas que xa non berran
Vai tu, vai tu, vai ela, polas que xa non berran

O meu corpo só e meu,
¡cando digo non e non!
non quero oir teus piropos
 nen mais cosificacións.

E chegar a casa, prepara o xantar,
 se saio do curro para traballar,
se coido da a avoa, se vou a reunión,
non me vendas fueme ca conciliación.

Ir pola rua quería,
 camiñar e non te mendo,
levar unha falda curta,
que non me xulguen os medios.

 Fóra o patriarcado da nosa nación,
 se loitamos xuna na erradicación,
este 8 de marzo non vaias currar,
secuenda esta folga faite resespeitar.

Xa somos moitas loitando,
cada día somos máis!
 mira, xa vai caendo
o sistema patriarcal!

Fóra o patriarcado da nosa nación,
se loitamos xuna na erradicación,
este 8 de marzo non vaias currar,
secuenda esta folga faite resespeitar.

Veñen mulleres de Compos,
de Vigo, Ourense e de Lugo,
¡todas as mozas galegas xuntas
 pra mudar o mundo!

 Fóra o patriarcado da nosa nación,
 se loitamos xuna na erradicación,
este 8 de marzo non vaias currar,
secuenda esta folga faite resespeitar.

Se che imporaran as mortas,
se che iportan as violadas,
se o chamaras terrorismo
 outro galo nos cantaba.

Fóra o patriarcado da nosa nación,
se loitamos xuna na erradicación,
este 8 de marzo non vaias currar,
secuenda esta folga faite resespetar.

Vai tu, vai tu, vai ela, polas que xa non berran
 Vai tu, vai tu, vai ela, polas que xa non berran

 E do meu gosto e da miña condición,
 o exterminio do machismo,
 ¡esa é a nosa rebelión!

 Vai tu, vai tu, vai ela, polas que xa non berran
Vai tu, vai tu, vai ela, polas que xa non berran

Rosalía desde a Dalmacia

Día de Rosalía de Castro 2018 (24 de Febreiro)

Rosalía desde a Dalmacia


(Fonte: https://cartaxeometrica.blogspot.com.es/2018/02/rosalia-desde-dalmacia.html)

Estamos próximos a celebrar un novo Día de Rosalía. Centos de persoas sumarán esforzos e desde plataformas culturais ou desde centros de ensino programarán e colaborarán nesta nova edición. 50 concellos aprobaron mocións de apoio a esta celebración. As deputacións das provincias con acceso ao mar tamén. A deputación de Ourense e a Xunta de Galicia manteñen a súa falta de apoio á iniciativa. Non lles debe gustar o éxito que tivo ano tras ano desde a súa primeira convocatoria no ano 2011. Con esta actitude demostran o seu odio, o seu desprezo á cultura galega e lixan a figura do seu símbolo máis afouto e internacional.
Como gorentosa introdución á multitude de actos que se celebrarán nos vindeiros días achego aquí un clásico. Trátase dun vídeo que veñen de gravar Sara Mašek e Katarina Drenovac no Centro de Estudos de Galego en Zadar. En todo un exemplo paradigmático do que é (isto si é) o bilingüismo harmónico Sara e Katarina recitan «Teño un mal que non ten cura», de Follas Novas. Agora cómpre pegarlle ao play.

Teño un mal que non tén cura,
un mal que naceu comigo,
i ese mal tan enemigo
levarame á sepultura.

Curandeiros, ceruxanos,
dotores en medeciña,
pra esta infirmidade miña
n'hai remedio antre os humanos.

Deixá, pois, de remexer
con concencia ou sin concencia,
os libros da vosa cencia,
pois para min n'han de ter.

¿Que o dudás? Duda non cabe
nesto que digo, doutores,
anque pese, hai amargores
que non pasan con xarabe.

¿Asañasvos porque digo
verdás que sabés de sobra?
Pois a probar... mans á obra:
vede de curarme, amigo.

O meu mal i o meu sofrir
é o meu propio corazón:
¡quitaimo sin compasión!
Despois: ¡faceme vivir!

The Homens

"Calamar" de The Homens.

 
Tivo os seus inicios sobre o ano 2004 na Casa Xurásica de Compostela, no mesmo ambiente doutras bandas como Samesugas ou Fame Neghra. Os seus compoñentes tiñan experiencia en grupos como os propios Fame Neghra, Street Fighter ou Stay Pretty, en liñas próximas ao garage ou ao hardcore. Porén, a formación da banda supón a adopción dun estilo moito máis próximo ao powerpop, con puntuais influencias de post-core e britpop. A súa aposta musical toca dous vértices: a posibilidade de facer música pop sen complexos en lingua galega, e o compromiso coa libre difusión da cultura. Neste último sentido, a inmensa maioría dos seus traballos pode ser descargado de balde da súa propia páxina web, baixo licenzas Creative Commons.
O seu primeiro traballo, o EP The Homens sae á luz no verán de 2005, en formato mp3. En menos dun ano, seguirá outro EP, The Homens #2.  O ano 2006, co lanzamento do novo traballo, supón un aumento da popularidade e da actividade do grupo, que chega a dar uns 30 concertos pola Galiza, visitando tamén varios festivais en Portugal. A súa canción "Sandra Dee" quedará entre as dez primeiras do concurso A polo ghit e o EP será escollido polos lectores da Sono-tone como un dos cinco mellores traballos do ano.
A principios de 2007 o grupo participa do disco homenaxe a Andrés do Barro Manifesto Dobarrista, coa canción "Con máis amor".
No ano 2007, sacan á luz o seu primeiro traballo longo Tres,  será escollido como o segundo mellor traballo de 2007 polos lectores da Sono-tone. O grupo continuou o seu traballo con multitude de concertos por todo país, así como en Portugal, Alemaña, Euskadi ou Cataluña.
A comezos do 2008, e xunto con Samesugas, unha banda coa que comparten comezos e boas relacións, sacan en vinilo o EP conxunto The Homens Vs. Samesugas, no que ambos grupos intercambian versións e inclúen temas novos. Finalmente no nadal do 2009 presentan o seu último disco, na Sala Nasa de Santiago de Compostela xunto con Novedades Carminha, que leva por título Cuarta potencia novamente gravado nos estudios Ultramarinos Costa Brava no verán do 2009.

13 febreiro 2018

Remédios para o galego

Remédios para o galego   (Coord.) por Diego Bernal e Valentim Fagim.

Editoria Através

“Eu sou do tamanho do que vejo”, escreveu Fernando Pessoa. Eis 44 autores/as e 68 artigos que, como a máxima pessoana, vivem o galego do tamanho do que veem, em Portugal, no Brasil, em Angola ou Moçambique. E continuam a sonhar, meio século depois, com esse galego extenso e útil, confundido com o português, com que sonhou Castelão. 

http://pgl.gal/remedios-para-o-galego/  

 O livro foi intitulado de Remédios para o Galego, jogando com o duplo valor da palavra Remédios neste contexto: solução e medicamento e pedimos ao desenhador Abraham Carreiro, sócio da Agal, que elaborasse uma capa que recolhesse a ideia de medicamento.

A metáfora dos Remédios foi levada mesmo a uma das orelhas do livro que se pode extrair e usar como marcador. No tal marcador aparece um texto em formato bula onde se recomenda uma ingestão diária de textos (melhor à noite antes de adormecer), as idades adequadas e não interrompermos o tratamento até concluir o processo. Não tem efeitos secundários indesejáveis.
Os artigos foram agrupados em 8 categorias focando um quarto doméstico:
Em Armário daremos de frente com experiências pessoais, desde a passagem ao lado escuro da norma, as cidades que perderam falantes e ganharam hablantes ou histórias de adolescentes reintegrantes.
Na chave juntamos textos que evidenciam a capacidade de aceder que oferece uma visão ampla da nossa língua, formas de implementar esta visão nas aulas de galego, dicas para os pais que querem transmitir a língua e, em geral, para viver em galego sem estar pendente dos orçamentos anuais para normalização linguística.
Com a roupa refletiremos sobre a importância da ortografia, a interação entre falar e escrever, os ingredientes do galego que não vemos porque nos são ocultados e estratégias para usufruir um galego soberano frente à língua do estado.
A maquilhagem tem a ver com a identidade, o nome da nossa língua, a imagem que temos dela, a imagem do “povo”, formas de viver a língua ou a necessidade de reconhecer-nos uns aos outros, usemos o modelo de língua que usemos.
Com xadrez entramos na estratégia, ainda que esta palpite em todos os textos. Estratégias para que os galego-falantes nos falem em galego, os alicerces [mesmo históricos] da estratégia reintegracionista, o caminho que nos marca Google, estratégias para o ensino, estratégias que é melhor não seguir e os passos a dar para situar a nossa língua no mundo.
O espelho vai-nos permitir ver o nosso reflexo noutras línguas e noutros contextos a fim de ver melhor a nossa realidade: País Basco, Catalunha, Valência, Ocitânia, Sérbia e Croácia ou Noruega.
O cadeado é tudo aquilo que discrimina. São os preconceitos por falar galego, são as auto-limitações, são os limites que são colocados às pessoas que vivem o galego como sendo uma língua internacional e os desejos de tolerância gráfica.
Por fim, a janela é como somos visto de fora, por pessoas de Portugal, do Brasil e de Angola, por pessoas que não têm as nossas cargas e podem ter um olhar mais leve. Vão-nos falar da origem do português, de como é percebido e recebida a nossa variedade, do que nos une e da Galeguia.
Às melhoras!

Porque nom sou contra a normativa oficial

Porque nom sou contra a normativa oficial.

Comentário de Eduardo Maragoto ao redor da normativa oficial e o galego internacional

 http://nostelevision.gal/

Malandrómena: Os corenta nomes do inimigo

Malandrómena: Os corenta nomes do inimigo
En 2017 gañan o premio ao mellor grupo na categoría Hip-Hop/Músicas urbanas da gala IV Premios Martín Códax da Música.

Unha auténtica viaxe por ambientes e paisaxes de desgarro sonoro e poético que combinan a vangarda e o costumbrismo coma quen pasa de santa a satán.
Mentras perdes tempo en explicar que non tes tempo poderías estar rompendo os teus libros de autoaxuda.
Tés diante un disco feito co corazón, para escoitar coas lupas de ver por dentro que eles mesmos patentaron hai xa dez anos, dos que din cousas que mancan pero curan.
Un traballo que marca o camiño do que está por vir, producido e escrito por unha das plumas máis áxiles do noso tempo e vestido polo artista Bluemouse, que vai directo ao caixón dos discos de culto, onda ós de Jeros, Los Mirlos e Os Resentidos.
Por Carlos Pereiro.

09 febreiro 2018

Elas que din.

 Autor: Miguel Sande
Este volume recolle tres textos premiados: "Á alba pide comigo vivir", un monólogo dunha moza universitaria que queda embarazada no seu último ano de carreira. Tamén inclúe o texto "Ninguén chorou por nós", premio Rafael Dieste, estrenado en boa parte de Galicia e en Lisboa: un arrendatario histórico perde a terra que traballou toda a vida e a casa o mesmo día no que a súa filla le a tese de licenciatura na facultade. Finalmente o libro recolle unha terceira obra, "39 veces chao", un monólogo dunha muller através dun teléfono móbil; na conversa vai aparecendo a frustración dunha relación e moitas experiencias vitais.

Noite máxica


Autor: Carlos Freire Pérez.
Biblioteca Didáctica Fontel

Teatro para contistas

Autora: Heidi Kühn-Bode.
Baia Edicións.
Seis obras de teatro.

Os burros que comen ouro nunca serán cabalos

 
Autor: Bernardino Graña.
Editorial Sotelo Blanco.
Premino Abrente 1979.
Farsa bufonesca-carnavalesca en dous lances e un breve intermedio.

Ulises

Autores: Lino Braxe e Ana Pontón.Ilustracións de   Xosé Cobas. Editorial: Everest Galicia.

 «Este Ulises de Ana Pontón e Lino Braxe vén ser unha adaptación humorística para o teatro escolar d’A Odisea que recrea e reinventa a obra de Homero. Un traballo conxunto que deu como resultado unha actividade moi interesante e, sobre todo,unha lectura moi divertida.» 

«Ulises e Penélope,así como o elenco que os acompaña, amosan unha imaxe diferente á das ríxidas figuras gregas ás que estamos afeitos, pero é unha imaxe que os aproxima aos lectores,tanto pola linguaxe que empregan–ocorrente, descarada e vulgar– coma por determinados comportamentos e pensamentos anacrónicos.»

«A esencia do poema épico orixinal, o seu tema e o seu argumento mantéñense nesta peza teatral»

As sombras do Barroco


Autor: Xesús Rábade Paredes
Editorial Galaxia.
Divida en dúas partes ben diferenciadas, Memorias dun expósito e Aldo Polo en Santiago, esta novela intérnase de novo na Galicia do século XVII da man de inquisidores, intelectuais, exorcizados, pintores célebres e xentes do común. Mediante unha linguaxe que recrea os modos retóricos da época, o autor vai desvelando un mundo tenso e conflitivo que asiste a unha encarnizada batalla entre un poder despótico, sustentado na superstición e no medo, e unha razón que demanda a liberdade espiritual como condición indispensable para o seu desenvolvemento.

Branca de Loboso


Autor: Xesús Rábade Paredes.
Editorial: Galaxia.
Premio Álvaro Cunqueiro de novela, 1991.
Esta é unha novela que narra a historia dunha muller forte, culta, fermosa e decidida. Que loita contra un sistema opresor, A Santa Inquisición no s. XVII, un sistema pechado, ignorante e clasista. Asentado no feudalismo; absolutista e arcaico, baseado nunha crenza cega na relixión católica. Un tempo pasado pintado de demoños, medos, inxustizas… pero que por desgraza existiu. É o noso pasado, no que houbo moitas almas Brancas, axustizadas nun mundo irracional e absurdo.