25 novembro 2020

"Sorriso triste" de Seso Durán

"SORRISO TRISTE", Primeiro single do álbum “Ascensión” (2021) 

de Seso Durán.

Contra a Violencia machista


Letra de Olga Lalín 

Produción e arranxos de Iago Lorenzo. Gravado e interpretado por Seso Durán, Iago Lorenzo e José Bruno . Mesturado por Iago Lorenzo. Masterizado por Robin Schmidt. Fotografías de Esther Medraño Montaxe e edición de video de Seso Durán. Textos revisados por Raquel Rodríguez. Mulleres no video: Esther Medraño, Paula Verde, Laura García, Verónica Martínez, Silvia Villar e Ilduara Pérez.

 

 


25 DE NOVEMBRO, DÍA INTERNACIONAL DA ELIMINACIÓN DA VIOLENCIA CONTRA A MULLER

 NON SÓ O VIRUS MATA

 Presentamos este poema de María Lado, no que se percibe a anguria das mulleres maltatadas, subxugadas ao seu asasino, e a indiferenza da sociedade ao seu redor:

Mírao ben
este é o tren máis longo
que endexamais cruzou as túas terras.

É un espectro de lucecús
que chaman polo amor á noite
e son miles, son enxamio, son número bíblico, lexión

Son as mulleres mortas
ás que non soubeches amar

De verdade queres saber onde durmían
cando durmían
con quen as asasinou?

Fuxían ao souto vello da túa cabeza escura.
todas elas eran estrelas que podían abrir o día,
podían facerche brillar

De verdade queres saber
onde durmían?
Durmían ao teu carón.

Podías brillar por elas.
Non falamos do brillo que ten o ouro
que vale unha boa herdade.
É outra a moeda que se cambia no amor.
se ti soubeses algo diso...

Parecen insignificantes, pero
certos artrópodos, cando menos,
teñen esa maxia lumínica no seu ADN.
De verdade
queres saber?

Agora que o tren incendia
os teus campos, todo canto posuías,
se soubeses algo de amor
sería o teu corazón o que oes sobre as vías
e non ese son oco
que che bate nas tempas.


A pesar de todo, compañeiras, seguiremos loitando por un mundo sen machismo e sen violencia machista por NOSOUTRAS, polas NOSAS antepasadas e polas NOSAS herdeiras.

 
Este ano 2020 non só nos estamos enfrontando a un virus letal que nos arrebata a familiares e a seres queridos/as, senón que asistimos a un dobre virus: un sanitario, o Coronavirus e outro social, a violencia de xénero.

Ambos letais en moitos casos.

O confinamento nesta situación de pandemia fixo que milleiros de mulleres convivan cos seus agresores, vivindo 24 horas co seu maior inimigo. Os maltratadores víronse impunes ante unha situación dominada por eles, xa que o encerro dificulta ou impide as relacións fóra do fogar e a posibilidade de poñer unha denuncia. Ademais, a nivel psicosocial a corentena ten efectos nocivos sobre a vida mental das persoas, sendo unha situación ideal para que os maltratadores podan exercer o abuso e a violencia con maior facilidade cara as persoas do seu redor.

Os datos rexistrados ata o final do confinamento son:

-14 maio de 2020: recóllense 20.732 chamadas ao 016; 41,1% máis que as 14.662 no mesmo período do 2019.

-No período dende o 14 de marzo ao 28 de abril de este ano, oito mulleres foron asasinadas en sete semanas de confinamento: dúas polas súas parellas; tres polos seus fillos e unha vítima dun home sen identificar.
Destas oito mulleres, tan só dous tiñan denunciado antes ao seu agresor.

No confinamento viuse unha vez máis que as mulleres asumen o maior peso dos coidados que precisa o total da poboación. A carga de coidados, tarefas da casa e teletraballo crearon en moitas mulleres situacións de ansiedade e estrés, que non viron compartidas polas súas parellas.

Segundo a ONU Mulleres: “antes de que existira o COVID-19, a violencia doméstica xa era unha das violacións dos Dereitos Humanos máis flagrante”. Co confinamento a cifra creceu de xeito exponencial con efectos nefastos na saúde sexual e reprodutiva das mulleres, así como na súa saúde mental.

Tras estas anotacións cabe cuestionarnos: que está ocorrendo coas mulleres que sofren violencia de xénero fóra e dentro da pandemia no noso país? Os mecanismos de seguridade adoptados están sendo efectivos?...

Hai que criticar e reclamar a falta de medidas económicas concretas expostas ata a data en todos os países, e lembrar que na derradeira crise económica recortouse  nos presupostos para políticas de igualdade e loita contra a violencia de xénero.
 
Pedimos que se nos deixe participar na recuperación social e económica xurdida desta situación que estamos vivindo e na que, unha vez máis, as mulleres somos as máis damnificadas. Sen unha visión feminista, esta recuperación social e económica non será nin efectiva nin completa, chegando a unha situación de inferioridade de novo coa supremacía do patriarcado.

Son, dende 2003 ata xuño deste ano, 1.055 asasinatos por violencia machista. A contía ascende cada ano: en 2018 foron 89, en 2019 mataron a 99 mulleres e en 2020 (ata outubro) asasinaron a 72. Pódese comprobar que as cifras van en aumento ano tras anos; lonxe de paliar este gravísimo problema, agrávase.


Manifesto da Asemblea de Mulleres do STEG e Organización de Mulleres da CI

19 novembro 2020

O que sei do silencio

       

Título: O que sei do silencio.

Autora: Andrea Maceiras

Editorial: Xerais, Colección Fóra de Xogoa. Finalista do Premio Raíña Lupa 2017

Reseña:  «Chámome Delia e son unha covarde. Esta é a historia de como acosamos a Silke durante os meses que estudou no noso instituto. E de como todo se nos foi das mans. Das miñas mans inútiles. E das manipuladoras mans de Xulia, Lara e Daniela. Das mans indiferentes de Marcos. Das sucias e miserables mans de Vítor. Das indecisas mans do meu irmán Iago. Diso vai este blog que acabo de abrir. Dos meses que pasei en silencio. Do que aprendín naqueles días da crueldade e da covardía. Isto é o que sei do silencio.»"O que sei do silencio" é o relato estremecedor de como Delia se converteu en acosadora pasiva dunha rapaza inocente de 3º da ESO. Historia inspirada libremente nun suceso real, afonda dende voces diversas na xénese, desenvolvemento e consecuencias dun caso de acoso escolar.

                                         

09 novembro 2020

"#OGalegoNonMata".

 "#OGalegoNonMata"e #RemoveTheLimitations"

Esta é a mensaxe que está a circular por Whatsapp e otras redes sociais.

 Centos de persoas piden a Feixoo que non combata a lingua porque "O galego non mata"

Campaña #OGalegoNonMata, en Twitter, como crítica a Feixoo e o seu ataque ante a Enmenda aprobada no Congreso da reforma da Lomloe, coñecida  como a lei Celaá. 

Se a emenda aprobada polo Congreso di que "Hay que garantizar el conocimiento y la competencia en las dos lenguas cooficiales y adoptar medidas para compensar las carencias que pudieran existir en cualquiera de ellos" preguntámonos, con cal das dúas premisas non está de acordo Núñez Feijóo? 

Lembremos que  o Consello de Europa xa chamara en decembro a atención ao goberno de Feijoo respecto do galego e da, citamos, "necesidade de protexer e normalizar a nosa lingua que ficou relegada das materias científico técnicas e dalgunhas etapas como infantil, educación especial, formación profesional ou ensinanzas de réxime especial como consecuencia do Decreto de Plurilingüismo aprobado por Feijóo en 2010 ).

Información para contextualizar este tema que inflúe na Normalización do noso idioma:

O Relatorio da Comisión de Educación do Congreso, grupo de traballo que analiza, debate e vota as emendas ao proxecto de reforma da lei educativa, votou a favor este xoves de eliminar que o castelán sexa considerada unha lingua vehicular no ámbito educativo e unha lingua oficial do Estado. 

A emenda conxunta do PSOE, Unidas Podemos e ERC (que saíu adiante por 20 votos a favor, fronte a 16 en contra e 1 abstención) suprime da lei educativa (Disposición Adicional 38) a referencia ao castelán como "lingua oficial do Estado", así como de linguas "vehiculares" tanto ao castelán como as demais linguas cooficiais. 

O texto, quedaría así: "As Administracións educativas garantirán o dereito dos alumnos e as alumnas a recibir ensinos en castelán e nas demais linguas cooficiais nos seus respectivos territorios, de conformidade coa Constitución Española, os Estatutos de Autonomía e a normativa aplicable". Deste xeito, a emenda pretende introducir a posibilidade de que as comunidades autónomas poidan determinar cal é a lingua vehicular do seu territorio no ámbito educativo.  Un paso para o recoñecemento do plurilingüismo e da plurinacionalidade do estado español.

A Mesa pola Normalización Lingüísitica insta a Xunta a aproveitar a modificación da LOMCE -que, segundo foi anunciado, eliminirá algunas das restricións ao galego- para implementar a Proposta de bases para a normalización do galego no ensino en Galiza que realizaron o pasado mes de xuño a entidade de defensa da lingua e as ANPAS, organizacións sindicais e movementos de renvación pedagóxica.

“O goberno galego non só se debe mostrar favorábel a estas modificacións”, asegura o presidente da Mesa, Marcos Maceira, “senón que debe actuar no seu propio marco legal para cumprir co sinalado polo Comité de ministros do Consello de Europa, derrogando o decreto contra o galego no ensino” ( Decreto de 2010). Maceira recorda que “a mestura da LOMCE ( Ley Wert 2013 https://praza.gal/movementos-sociais/o-rexeitamento-a-lei-wert-preve-un-berro-historico-e-unanime-este-24-o) co decreto derivou nun cóctel explosivo que na Educación Secundaria aumenta significamente a carga horaria das materias onde está vetada a presenza do galego. e que, na Educación Infantil, o uso do galego no conxunto do país está relegado a un mísero 8%”.

A entidade pola lingua solicitou unha reunión co conselleiro de educación, para presentarlle o documento elaborado conxuntamente por diversos axentes da comunidade educativa e que propón un modelo de sistema educativo no que o galego sexa a lingua vehicular e de aprendizaxe. Ten en conta aspectos básicos como a formación do profesorado e do persoal do centro e a implicación de familias e alumnado nun proceso ao que ninguén pode ficar alleo. Esta implicación concrétase na participación da comunidade educativa tanto nas equipas de normalización como na súa actividade.

Coa súa Proposta de normalización do galego no ensino en Galiza, A Mesa, movementos de renovación pedagóxica, ANPAS e organizacións sindicais queren garantir o ensino en galego e dunha perspectiva galega que, ao tempo, contribúa a mudar a situación na sociedade. O documento recolle achegas de todas as organizacións asinantes e conta cun amplo acordo para conseguir que o galego sexa a lingua vehicular do noso sistema educativo.

 Nós, como cada día                                            


                                                                                                        As linguas suman

28 outubro 2020

ORGULLO GALEGO, UNHA COMUNIDADE NA REDE

 ORGULLO GALEGO, UNHA COMUNIDADE NA REDE

 


Orgullo Galego é a comunidade en galego máis grande da rede. Atención ó dato: son máis de 295 mil nas redes sociais! A equipa de Nós Televisión desvela quen está detrás da xestión deste proxecto que une a tantas persoas a través da nosa lingua. Polo orgullo galego na rede

FONTE:  https://www.youtube.com/watch?v=ZCVINirKevE 

DE  NÓS TV : https://nostelevision.gal/

 

 

24 outubro 2020

Os pioneiros da banda deseñada galega (1971-1979), de Xulio Carballo

 Os pioneiros da banda deseñada galega (1971-1979)

Autor: Xulio Carballo Dopico

Editorial: Xerais

En 2015, Xulio Carballo defendía na Universidade da Coruña a súa tese de doutoramento, elocuentemente titulada Para unha historia da banda deseñada galega.

 Aquela tese vén de ser transformada agora nun necesario libro de divulgación: Os pioneiros da banda deseñada galega (1971-1979). Carballo establece unha cronoloxía das obras fundacionais da BDG e define detalladamente as pretensións dos autores que as fixeron posibles. O que os pioneiros Reimundo Patiño, Xaquín Marín, Chichi Campos ou Xosé Díaz tiñan en común era o desexo de empregar un medio popular, o cómic, para difundir unha mensaxe política emancipadora, unha chamada a tomar conciencia dos problemas políticos, sociais e económicos da época e transformar a realidade. Velaí a singularidade do caso galego, no que a serodia aparición da banda deseñada está claramente vinculada á escaseza de publicacións periódicas en galego e, en definitiva, á ausencia dunha cultura normalizada na nosa lingua.

Carballo sinala tamén a década dos 70 como o tempo no que se produciu a progresiva acollida das tiras cómicas en galego polos xornais do País, destacando de novo o labor de Xaquín Marín canda outros autores coma Xosé Lois, Esperante, Veiga ou Pepe Carreiro. Máis adiante chegarían os suplementos infantís e culturais, así como pequenos milagres coma a revista Vagalume, que en 1977 chegaba a contar en Galicia con máis de 5.000 subscritores. En 1979, o fanzine Xofre, promovido por un novísimo Miguelanxo Prado, Xan López Domínguez e Fran Jaraba, sinalaba o final dun tempo mediante a introdución dun novo paradigma na concepción da BD galega que, sen renunciar a reflectir a realidade do País, facíao abríndose a influencias do cómic que naquela altura estaba a producirse en España, Europa ou Norteamérica.

O libro ten outras virtudes máis incómodas, coma a de poñer en evidencia que o cómic galego ofrece un inxente campo de estudo que demanda atención académica, ou constatarmos que non existen, a día de hoxe, reedicións recentes de ningún dos grandes dos títulos fundacionais da nosa BD.

FONTE: http://www.galiciaconfidencial.com/noticia/88920-orixes-banda-desenada-galega


MOI ENTERESANTE TAMÉN  INFORMACIÓN DE :

http://www.komic.es/gl/lecturas/720-os-pioneiros-da-banda-desenada-galega-1971-1979-xulio-carballo.html 
Cando, hai uns anos, Xulio Carballo entrou en Komic Librería solicitando información para a súa tese doutoral sobre os primeiros pasos da banda deseñada galega, non podiamos sospeitar que o seu traballo ía ter un percorrido e unha repercusión tan relevantes, nin que da súa investigación naceran froitos tan interesantes e necesarios como a estupenda exposición BDG 70: a revolta do cómic galego, que comisariou no ano 2016 para a Sala Normal da Universidade da Coruña (e da que dá testemuño o seu excelente –tanto no contido como na súa edición– catálogo), ou o libro do que hoxe vos falamos, recén saidiño do prelo: Os pioneiros da banda deseñada galega (1971-1979).

Os pioneiros da banda deseñada galega (1971-1979) preséntasenos como algo tremendamente necesario: para entender o presente é preciso coñecer o pasado.

 AH! e POR SE VOS DESPISTASTES, XULIO CARBALLO DO PICO FOI PROFE NO NOSO INSTITUTO NO CURSO 2018-2019!!!!

10 anos de BD galega (2007)

 10 anos de BD galega (2007).

 

Catálogo da Asociación Galega de Profesionais da Ilustración, coordenado coas Xornadas de BD de Ourense e con Viñetas desde o Atlántico, e publicado pola Xunta de Galicia coa colaboración do Concello da Coruña. 
O contido procede dunha exposición comisariada por Fran Bueno, Henrique Torreiro e Javi Montes. De cada autor exponse unha pequena mostra de traballo e un índice das súas principais publicacións.

FONTE: http://culturagalega.gal/bd/ficha.php?xenero=Cat%E1logos%20e%20manuais&id=261&busca=Dez%20anos%20de%20BD

 

BANDA DESEÑADA: Historieta Galega 1973-2008

 Historieta Galega 1973-2008

Catálogo da exposición retrospectiva homónima,  Exposta no Auditorio de Galicia do 6 de marzo de 2008 ao 8 de xuño de 2008, foi comisariada por Fausto Isorna e Gemma Sesar. 

O catálogo contén pranchas de cómic de Isaac Díaz Pardo, Pepe Barro, Ricardo Lázaro, Catamarca, Manuel Fragoso, Loquis, Ouro, Losada, Xabier Correa Corredoira, Pedro Sardiña, Álvaro de la Vega, Euxío, Geno, Tijarafe, Dolores Torres, Bernar, Gonzalo Viana, Manuel Figueiras, Armando Salas, Nacho Hortas, Xurxo, Ramón Marcos, e ilustracións de Pepe Barro e Miguel Vigo, ademais de obra gráfica de todos os autores ligados nesta mesma ficha. 

Os textos do catálogo, ademais da introdución dos comisarios, son de Pepe Barro (sobre Reimundo Patiño), Daniel Buján e Rosario Crespo (BD galega no s.XIX), Pedro Porcel (revistas de BD infantil), Carlos Portela (o estado da BD en Galicia) e Marisa Sobrino (cómic e posmodernismo). Leva prefacio de Ánxela Bugallo, conselleira de cultura, e Néstor Rego, concelleiro de cultura de Compostela, ademais dun epílogo a xeito de catálogo de publicacións galegas que provocou certa polémica. O catálogo está publicado pola Xunta de Galicia (Consellería de Cultura e Deporte) e o Concello de Santiago (Concellaría de Cultura). A organización correspondeu a Auditorio de Galicia baixo mecenado de tres compañías privadas. Patrocinado pola Xunta de Galicia (Vicepresidencia da Igualdade e do Benestar) e Feima (Fundación de Arte Galego, Madrid). 

Houbo en 2007 unha exposición itinerante (Madrid, Barcelona, Lisboa, Porto) chamada ``La historieta gallegaŽŽ, dos mesmos comisarios, tamén responsables do documental ``35 anos de historieta galegaŽŽ (2009). 

PEPE CARREIRO AUTOR DE BANDAS DESEÑADAS E A NORMALIZACIÓN DO GALEGO (II)

 

COMPOSTELA, A HISTORIA DUNHA LENDA.

Autor: Pepe Carreiro.

Editorial: ToxosOutos. Galicia, 2003
Textos en galego, castelán, inglés, francés

 

Historia da capital de Galicia "desde os albores da suposta descoberta do sepulcro do Apóstolo Santiago até o alzamento militar de 1936". Obra de Pepe Carreiro co asesoramento histórico de Clodio González Pérez.

PEPE CARREIRO AUTOR DE BANDAS DESEÑADAS E A NORMALIZACIÓN DO GALEGO (I)

 PEPE CARREIRO É AUTOR DE BANDAS  DESEÑADAS:

“Se se fai ben, o cómic pode ser un cabalo de Troia para introducir o galego en ambientes hostís”Por Galicia Confidencial | Compostela | 13/04/2018 | Actualizada ás 08:35 (Entrevista).

 Pepe Carreiro traballou de debuxante e director de arte en varias axencias de publicidade de Vigo, fundou con outros socios unha axencia e ten un estudo propio desde os anos 90. Fundou as revistas Can sen Dono e XO! "; publicou dous libros de humor gráfico: Fraga na Galiza (Laiovento) e Mellor que onte, pero mellor que mañán (Fervenza).

Definese como humorista gráfico e ten publicado viñetas e tiras en numerosos medios. Como debuxante e guionista de banda deseñada publicou tres álbums da serie Os Barbanzóns: Baroña ou morte, Non solpor da prehistoria e A noite de Samaín; un álbum sobre Galicia nas guerras napoleónicas: A retirada de Sir John Moore e Historia de Compostela (Toxosoutos).

O seu maior éxito foi a creación da serie infantil Os Bolechas editada primeiro por A Nosa Terra e actualmente por Bolanda Edicións e Marketing e que deu o salto do papel a outros múltiples formatos, como espectáculos para teatro, discos, unha serie de televisión e agora está xa no mercado portugués. De feito, grazas a esta serie, milleiros de nenos  e nenas tiveron o seu primeiro contacto co galego. “O galego penetra mesmo en lugares onde non é ben recibido, pero para iso ten que estar ben escrito e o cómic tratar temas e debuxos que nin o máis recalcitrante españolista poida resistirse a ver”, asegura.

 

Os Barbanzóns:Baroña ou morte

Editorial ToxosOutos.
 

Primeira entrega da saga dos Barbanzóns, de ecos asterixianos e ambientada no Castro de Baroña, Nela, o personaxe Con, contra a tranquilidade do clan, decide concienciar aos seus do perigo de posibles invasións. A mellor defensa é o ataque, e a mellor defensa contra o ataque é unha boa festa.

 

 

 

 


Os Barbanzóns:No solpor da Historia

Editorial ToxosOutos.

Nesta nova aventura, Os Barbanzóns realizan unha accidentada viaxe a terras irlandesas, onde se encontrarán cos Moloney, unha familia moi peculiar. Por esta vez, o protagonismo tamén vai recaer sobre Son, o fillo máis vello de Con e Guinness, que co seu idealismo vai tentar revolucionar Eirín. 

 

 


Os Barbanzóns: A Noite de Samaín.

Editorial ToxosOutos.

Segundo os vellos costumes celtas e seguramente tamén os castrexos, o ano pártese en dúas estacións: verán e inverno. Non reparan e máis matices. E o paso dunha estación a outra exactamente na noite que vai do último día de Outono ao primeiro día de Santos. Pero a noite de Samaín ademais de separar o ano, confunde o mundo do máis alá co noso munto terreal. E iso si xa é outra historia. Precisamente a historia que viven neste novo libro os coñecidos habitantes do castro de Baroña: Os Barbanzóns. 

 

FONTE: http://culturagalega.gal/bd/ficha.php?id=381&busca=barbanzons

A retirada de Sir John Moore de Pepe Carreiro

 A retirada de Sir John Moore de Pepe Carreiro.


 

É a primeira entrega da serie "Galicia nas Guerras Napoleónicas". Teixugo é un arrieiro galego que no Bierzo tropeza co exército inglés baténdose en retirada para A Coruña, coa cabalería francesa pisándolle os talóns. Ubícase ao lector no escenario histórico da ocupación francesa mediante uns textos de presentación e despois aborda con humor os feitos históricos que desembocaron na batalla de Elviña.

Está publicada pola Editorial Xerais. 

 

22 outubro 2020

PREMIOS MARTIN CODAX 2020-II

 PREMIOS MARTIN CODAX 2020-II

Ide botando unha ollada escoitada, que temos que seleccionar para compartir.

Proxectos premiados nas categorías musicais:

  • Proxecto destacado Galego de Blues, Funk e Soul: Carla Green & The Demons
  • Proxecto destacado Galego de Canción de Autor/a: Silvia Penide
  • Proxecto destacado Galego de Metal: Broa
  • Proxecto destacado Galego de Electrónica: Músculo!
  • Proxecto destacado Galego de Jazz e Músicas Improvisadas: Manuel Gutiérrez Trío
  • Proxecto destacado Galego de Música Tradicional: Xabier Díaz & Adufeiras de Salitre
  • Proxecto destacado Galego de Rock: Agoraphobia
  • Proxecto destacado Galego de Pop e Indie: Guadi Galego e a Banda Somerxida
  • Proxecto destacado Galego de Bandas de Música Popular: Banda de Música de Merza
  • Proxecto destacado Galego de Música Infantil: Magín Blanco e a Banda das Apertas
  • Proxecto destacado Galego de Músicas do Mundo: Najla Shami
  • Proxecto destacado Galego de Música Folk: Caldo
  • Proxecto destacado Galego de Orquestras, Grupos e Música de Verbena: América de Vigo
  • Proxecto destacado Galego de Música Clásica e Contemporánea: Taller Atlántico Contemporáneo (TAC)
  • Proxecto destacado Galego de Reggae, Ska e Mestizaxe: High Paw & Elephants Yard
  • Proxecto destacado Galego de Coros e Grupos Vocais: Coro Cantabile
  • Proxecto destacado Galego de Músicas Urbanas: Laura Lamontagne & Picoamperio
     

Premios Organistrum

  • Salas: Naútico
  • Festivais: Festival Agrocuir da Ulloa
  • Proxectos de comunicación e difusión musical: Músicas Galegas Ilustradas

PREMIOS MARTIN CODAX 2020- I

Os Premios Martín Códax da Música Galega entregan os seus galardóns denunciando a precariedade no sector.

 

Os Premios Martín Códax da Música Galega completaron con éxito este mércores a súa sétima edición, nun ano no que o certame organizado por Músicas ao Vivo tivo que superar grandes obstáculos impostos pola pandemia de coronavirus. Finalmente, o Pazo da Cultura de Pontevedra acolleu a entrega dos galardóns, nunha cerimonia con grandes medidas de seguridade á que unicamente asistiron 60 persoas (unha por cada un dos 60 proxectos finalistas nas 20 categorías).

 Nos premios reafirmouse a forza das mulleres na música galega, resultando premiados proxectos como o de Guadi Galego, Carla Green & The Demons, Silvia Penide ou Najla Shami, por mencionar tan só algúns deles. Entre as novidades destacou o feito de que, como nas primeiras edicións do certame, a categoría de Música Tradicional e Folk desdobrouse en dúas, resultando premiado Xabier Díaz & Adufeiras de Salitre na de Música Tradicional e Caldo na categoría de Música Folk. Na gala houbo tamén tempo para a homenaxe á cantante ferrolá María Manuela, que recibiu o Premio Honorífico desta edición. María Manuela "fixo da música e da nosa lingua ferramentas para un mundo mellor”, destacouse.

 Houbo case 600 inscricións de proxectos, superando en 139 as da pasada edición. Todas as categorías aumentaron en volume de propostas, e algunhas delas chegaron de lugares tan insospeitados como Holanda, Sacramento, Cardiff, Saxonia ou Taiwan, só por nomear algúns. "Estas cifras non fan máis que reafirmar que a música galega sabe repoñerse e plantar cara a calquera situación, e que o seu potencial non ten límites", conclúe Músicas ao Vivo.

 FONTE: https://praza.gal/cultura/os-premios-martin-codax-da-musica-galega-entregan-os-seus-galardons-denunciando-a-precariedade-no-sector